زيرا حضور آنان علاوه بر اينكه پشتوانه دينى و مشروعيت قيام را تقويت مىكرد ، در تحقق هدف نهضت كه همانا حفظ اسلام و نجات مسلمانان از ظلم و ستم بنىاميّه بود ، نقش اساسى داشت و امام حسين ( ع ) يقيناً در آغاز حركت به اين نكته توجّه داشت ؛ به همين جهت اهل بيت خودش را به همراه برد . اساساً علّت غايى و توجّه به نتيجه در هر كارى ، گرچه از نظر تحقق خارجى جايگاهش بعد از عمل است ؛ امّا از نظر رتبى قبل از عمل قرار دارد . به عبارت ديگر ، هدف‌گذارى ، جايگاهش از نظر زمانى مقدّم بر عمل است گرچه ظرف تحقّقش بعد از عمل مىباشد . ارزش كار پيام‌آوران عاشورا به هيچ رو كمتر از نقش جانبازان و شهداء آن نبود ؛ زيرا اگر آنان به رسالت خويش عمل نمىكردند و در كوفه و شام ماهيت نهضت و پديدآورندگان آن را بيان نمىكردند ، معلوم نبود قيام حسينى تا اين حدّ در جهان اسلام تأثير گذار باشد . لذا شايسته است در مورد اين دو شخصيت بزرگوار علوى نيز به اختصار مطالبى ذكر شود . امام زين‌العابدين ( ع ) مطابق نصوصى كه محدّثين بزرگ شيعه روايت كرده‌اند ، امام سجّاد ( ع ) جانشين و وصىّ پدرش حسين بن على ( ع ) بود . و شيعيان در طول تاريخ به امامت او معترف بوده‌اند . و با توجّه به اينكه برطبق نصوص شيعه ، اشياء به خصوصى چون شمشير و درع رسول الله ( ص ) مىبايد پيش ائمه باشد ، وجود اينها نزد امام سجّاد ( ع ) حتى در منابع اهل سنت نيز - به صراحت ذكر شده است . « 1 » امام سجّاد ( ع ) از نظر علمى و اخلاقى شخصيت بىهمتايى بود ، اگر چنين نبود قطعاً به امامت نمىرسيد . « شمس‌الدين ذهبى » دربارهء او مىنويسد : براى على بن حسين ( ع ) جلالت عجيبى بود سوگند به خدا ، او به خاطر شرف و بزرگى و علم و بندگى و كمال عقلش شايسته امامت عظمى بود . « 2 »

--> ( 1 ) - طبقات الكبرى ، محمد بن سعد ، ج 1 ، ص 486 . ( 2 ) - سير اعلام النبلاء ، شمس‌الدين ذهبى ، ج 4 ، ص 398 .